Bir çalışan, yapay zekâ destekli bir araçla daha kısa sürede taslak hazırlayabilir; aynı gün içinde kendisinden daha fazla iş de istenebilir. Bu iki sonuç birbiriyle çelişmiyor. İşyerinde teknolojinin etkisini yalnızca verimlilik ölçütüyle tartmak, hızın kime yaradığı ve yeni yükün kimin üzerinde kaldığı sorularını yanıtsız bırakır.
Verimlilik herkese eşit dağılmaz
Bir araç, tekrarlanan yazışmaları veya ilk taslakları hızlandırabilir; fakat kontrol, düzeltme ve kaynak doğrulama işlerini ortadan kaldırmaz. Bu işler görünmez kaldığında, tasarruf edilen zaman yöneticilere kazanç, çalışanlara ise daha sıkı teslim tarihleri olarak dönebilir. Teknolojinin iş yükünü gerçekten azaltıp azaltmadığını anlamak için işin tamamına bakmak gerekir.
İzleme ile destek arasındaki çizgi
Çalışan verilerini analiz eden sistemler, performans değerlendirmesini veya görev dağılımını etkileyebilir. Ölçütler açıklanmadığında ve hatalı veriye itiraz imkânı olmadığında, bu tür araçlar destek olmaktan çıkıp belirsiz bir denetim düzeni kurabilir. İşyerleri, hangi verinin hangi amaçla işlendiğini çalışanlara anlatmalı ve kararları gözden geçirecek gerçek bir sorumlu belirlemelidir.
Çalışanlar kararın parçası olmalı
Bir aracı iş akışına eklemeden önce, o işi yapan kişilerle kullanım senaryolarını ve riskleri konuşmak gerekir. Çalışanlar sistemin hatalarını, atlanan emeği ve gündelik işin inceliklerini yöneticilerden daha erken fark edebilir. Kazanılan zamanın nasıl kullanılacağına ve izleme sınırlarına ilişkin kararlar da yalnızca teknik ekiplerin değil, çalışanların katıldığı bir süreçle alınmalıdır.